خاک توده

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ] (اِ مرکب) تودهء خاکی که برای مشق تیراندازی سازند (آنندراج) : خاک تودهء زمین به آماجش سینه سپر ساخته قزوینی در ابواب الجنان (از آنندراج ||) گلوله های خاک که اطفال با آن بازی می کنند : خاقانیا نه طفلی از این خاک توده چند خاقانی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر