«لغت نامه دهخدا»
[کِ صِ پَرْ وَ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) زمین قابل که در آن زراعت خوب و بالیده شود : یکی صد میشود تخم کدورت در دل تنگم زمین دردمندان خاک حاصل پروری دارد صائب (از آنندراج).