خاک خور

«لغت نامه دهخدا»

[خوَرْ / خُرْ] (نف مرکب)خورندهء خاک کسی که خاک خورد مجازاً کسی که توجه به امور پست کند کسی که نظر بدنیا کند : نئی ای خاک خور آگه که هر کس خاک خور باشد سرانجام ارچه دیر است این قوی خاکش براوبارد ناصرخسرو فلک مر خاک را ای خاک خور در میوه و دانه ز بهر تو بشور و چرب و شیرین می بیاچارد ناصرخسرو || وصف جامه ای که رنگ خاک و غبار بر آن پدید نیاید چه خود هم رنگ خاک و غبار است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر