«لغت نامه دهخدا»
را در این موضع احتمال داده اند که از « خل » 1) - مرحوم دهخدا ) ( [کُ خُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) آشغال گرد وخاک( 1 شود « خوالیگر » و « خوال » و « خلواره » باشد رجوع به « دوده » بمعنی « خوال ».