«لغت نامه دهخدا»
[خَب ب] (ع مص)( 1) از باب نصر ینصر بلند شدن و دراز گردیدن گیاه (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (المنجد) (تاج العروس) (تاج المصادر بیهقی ||) منع کردن مردی را از چیزی که در نزد اوست || منزل گزیدن در زمین پست از روی بخل تا کسی جای بودن را نداند || شتاب کردن و تعجیل کردن در کار (تاج العروس) (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (المنجد ||) گربز کردن فریب دادن || جوشیدن دریا و آشوب گردیدن آن( 2) (تاج المصادر بیهقی) (از اقرب الموارد) (تاج العروس) (المنجد ||) پویه دویدن برداشتن اسب هر دو دست و پای راست را با هم و هر دو دست و پای چپ را با هم (از تاج العروس) (اقرب الموارد||) - ( است ( 2 « خبیب » و « خبب » تیز رفتن( 3) (تاج العروس) (اقرب الموارد) (المنجد) (منتهی الارب) ( 1) - مصدر دیگر این کلمه مصدر دیگر آن نمی باشد ( 3) - در زبان فارسی امر این « خبیب » و « خبب » این کلمه غیر از این مصدر مصدر دیگری ندارد یعنی مصدر آمده است : رو بگرداند بسوی دست چپ از تبار و خویش گویندش که خب مولوی.