خبث

«لغت نامه دهخدا»

[خَ بَ] (ع اِ) پلیدی ریم (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (از معجم الوسیط) (از تاج العروس) (از مهذب الاسماء ||) ذوالبطن (از متن اللغه ||) نجاست مقابل حدث چه حدث نجاست عارضی و حکمی است و خبث نجاست ذاتی : کوزهء نو گر بخود بولی کشد آن خبث را آب نتواند کشد(مثنوی) نور خورشید ار بیفتد بر حدث او همان نور است و نپذیرد خبث(مثنوی) زین توبهء پر از خبث و غش گریز از انک خوش نیست در بلای سرب مانده کیمیا سراج الدین قمری || زنگار زنگ || جرم اجسامی که در حین گداختن از آن جدا شود و مجموع خبثها گرم و خشکند ریم آهن ریر آهن و توبال الشابورقان [ فولاد الطبیعی ] قریب من توبال النحاس و زنجاره قابض اکال و خبثه اضعف من زنجاره (از کتاب مفردات قانون بوعلی سینا).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر