«لغت نامه دهخدا»
[خُ ثِ چَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) به اشارهء چشم و ابرو و تعنت و تشنیع کردن و آنرا به عربی خبث حدقه گویند (از آنندراج) : ز یک غفلت بخبث چشم و ابرو سیه رو وانمایندت چو زنگی یحیی کاشی (ازآنندراج).