«لغت نامه دهخدا»
[خَ بَ کَ دَ] (مص مرکب) از طریق خبر کسی را مطلع کردن خبر دادن تخبیر (از تاج المصادر بیهقی) تحدیث انباء (از متن اللغه) (از معجم الوسیط) (از اقرب الموارد) (از تاج العروس) مطلع کردن آگاهانیدن : نوندی فرستاد و کردش خبر چو بشنید سام یل پرهنرفردوسی من بشتافتم تا ملک را خبر کنم (از کلیله و دمنهء بهرامشاهی) چو گل بر مرز کوهستان گذر کرد نسیمش مرزبانان را خبر کردنظامی بدرگاه مهین بانو گذر کرد ز کار شاه بانو را خبر کردنظامی قناعت توانگر کند مرد را خبر کن حریص جهانگرد را سعدی (بوستان) وانگه که بتیرم زنی اول خبرم کن تا پیشترت بوسه دهم دست و کمان را سعدی (بدایع) مغان را خبر کرد و پیران دیر ندیدم در آن انجمن روی خیرسعدی (بوستان) کسان را خبر کرد و آشوب خاست (بوستان سعدی) تا بوقت فرصت یاران را خبر کند (گلستان سعدی) مر آن پادشاهزاده را که مطمح نظر او بود خبر کردند (گلستان سعدی) - امثال: مرگ خبر نمی کند ؛ مثلی است که در مرگهای مفاجاه زنند.