«لغت نامه دهخدا»
[خَ طِ عَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) آن شتری است که ضعفی در بصر و چشم خود دارد و خود را بهنگام رفتن نمیتواند حفظ کند (از متن اللغه ||) کنایه از خبط و انحراف از روش بنظام و مستقیم است، یقال: هو یخبط خبط عشواء؛ یعنی او کار بر نظام نمیکند : و از احوال گذشته اکاذیب اعاجیب مینمودی و از ناآمده اخبار مغیبات گفتی همه خبط عشواء (جهانگشای جوینی).