ختن

«لغت نامه دهخدا»

[خَ تَ] (اِخ) ابو عبدالله محمد بن حسن بن ابراهیم فارسی استرآبادی معروف به ختن وی این لقب را از آن دارد که خَتَن و صهر امام ابوبکر اسماعیلی بود او از فقیهان زمان خود بود و اطلاعات فراوانی در مذهب شافعی داشت چهار فرزند او بنامهای: بودند او سفری بخراسان و حجاز، و عراق کرد و « ابوالحسن عبدالواسع » و « ابوعمروعبدالرحمان » و « ابوالنصر عبیدالله » و « بشرالفضل » از 377 ه  ق حدیث گفت و شاگردان بسیاری داشت در 386 ه  ق فرمان یافت (از انساب سمعانی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر