«لغت نامه دهخدا»
[خَ تَ] (اِخ) ابو عبدالله محمد بن حسن بن ابراهیم فارسی استرآبادی معروف به ختن وی این لقب را از آن دارد که خَتَن و صهر امام ابوبکر اسماعیلی بود او از فقیهان زمان خود بود و اطلاعات فراوانی در مذهب شافعی داشت چهار فرزند او بنامهای: بودند او سفری بخراسان و حجاز، و عراق کرد و « ابوالحسن عبدالواسع » و « ابوعمروعبدالرحمان » و « ابوالنصر عبیدالله » و « بشرالفضل » از 377 ه ق حدیث گفت و شاگردان بسیاری داشت در 386 ه ق فرمان یافت (از انساب سمعانی).