خجأ

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع مص)( 1) زدن (از منتهی الارب) (از متن اللغه) خجأه بالعصا؛ ای ضربه بالعصا || شب گذشتن و منقطع شدن (از منتهی الارب) (از معجم الوسیط ||) گاییدن (از منتهی الارب)( 2 ||) پنهان بخانه آمدن( 3) (از منتهی الارب ||) انقماع انکسار (از اقرب الموارد ||) شرم کردن (از معجم الوسیط) (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) استحیاء || فحش گفتن (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (از معجم الوسیط (||) اِ) جِ خجاه (از منتهی الارب) ( 1) - ثلاثی مجرد آن از باب فتح است ( 2) - در معجم الوسیط و متن اللغه مصدر آن خُجُو آمده است ( 3) - در متن اللغه آمده است: خجأ المرأه، تغشاها.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر