«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (اِ) آماس و گرهی باشد که در گردن و گلوی مردم بهم رسد و درد بکند و هرچه بماند بزرگتر شود (برهان قاطع) (انجمن آرای ناصری) (آنندراج) علتی است که همچند بادنجان بگردن مردم شود و درد نکند و بریدنش مخاطره دارد (شرفنامهء - ( منیری)( 1) خجچ (ناظم الاطباء) آن خجش( 2) ز گردنش در آویخته گویی خیکیست پر از باده درو ریخته از مازرودکی ( 1 در شرفنامهء منیری بضم خاء ضبط شده است ( 2) - در حواشی صفحهء 999 احوال و اشعار رودکی آمده است: خجش چیزی باشد که در ختلان و فرغانه و حوالی آن بر گردن مردم بروید و دردی ندارد ولی بریدن آن را خطر است و ظاهراً همان است که بفرانسه میگویند Goitre.