«لغت نامه دهخدا»
[خَ دد] (ع اِ) رخسار و آن دو باشد و مذکر است (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) رخساره (غیاث اللغات)( 1) رخ (دستور اللغه نطنزی) (حبیش تفلیسی) (میرسیدشریف جرجانی) (ترجمان عادل بن علی) دیباچهء روی عذار هر یک از دو جانب 31 ) شرم زمانی ز روی او نشود دور گویی / روی رو صورت ج، خُدود، خِداد، خدان، اَخِدَّه : و لاتصعِّر خدّک للناس (قرآن 18 کز شرم ساختند ورا خدمنوچهری از قد تو سرو بوستان سازم وز خد تو ماه آسمان سازممسعود میوهء دل نیشکر خدشان گلبن جان نارون قدشاننظامی شکر می کرد آن شهید زردخد کاین بزد بر جسم و بر مغمی نزدمثنوی ز خال مشکین بر خد احمرش گویی نهاده اند بر آتش بنام من فلفلسعدی سعدی خط سبز دوست دارد پیرامون خد ارغوانیسعدی ترا که زلف و بناگوش و قد و خد اینست مرو بباغ که در خانه بوستان داری سعدی (بدایع ||) راه جماعت (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) ج، اَخِ دَّه، خِداد، خِدّان، خُدود || جوی خرد ج، اخده، خداد، خدان، خدود || صفحهء هودج ج، اخده، خدان، خدود || تأثیر در چیزی (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج) ج، اخده، خداد، خدان، خدود || سرزنش عتاب || طعن (ناظم الاطباء) 1) - صاحب غیاث اللغات و ناظم الاطباء می گویند: این کلمه در فارسی با تشدید دال نیامده ).