«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (حامص مرکب) حالت توجه بخدا داشتن بخداوند در امور متوجه بودن خداشناسی : بزرگان نکردند در خود نگاه خدابینی از خویشتن بین مخواه سعدی (بوستان ||) حقیقت بینی حقیقت نگری : گرت چشم خدابینی ببخشند نبینی هیچکس عاجزتر از خویش سعدی(گلستان).