«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (نف مرکب) خدابین آنکه خدای بین است آنکه در امور توجه بخدای دارد دیندار آنکه بیک چشم زدن غافل از خدای نباشد مقابل خودبین : وآن کس کو نیست خویشتن بین معصوم خدای بین شمارشخاقانی نظر خدای بینان ز سر هوا نباشد سفر نیازمندان ز سر خطا نباشد سعدی (طیبات) -امثال: هیچ خودبین خدای بین نبود (یادداشت بخط مؤلف).