«لغت نامه دهخدا»
[خُ خوا / خا] (نف مرکب) آنکه خدای را طلبد آنکه خدای تعالی را خواند : دامن ز پای برگیر ای خوبروی خوشخو تا دامنت نگیرد دست خدای خوانان سعدی (طیبات (||) اِ مرکب) کنایه از انگشت شهادت انگشت سبابه : از نالهء من رقیب در گوش انگشت خدای خوان نهادهخاقانی.