خدای ترس

«لغت نامه دهخدا»

[خُ تَ] (نف مرکب)خداترس آنکه از خدای ترسد آنکه از خدا بیم دارد کنایه از متقی و پرهیزگار : جمشید در اول پادشاهی سخت عادل و خدای ترس بود (نوروزنامهء خیام) - خدای ناترس؛ آنکه از خدای نترسد بی ایمان بی دین ناپرهیزگار - ناخدای ترس؛ خدای ناترس : ای ناخدای ترس مشو آینه پرست رنج دلم مخواه و منه دل بر آینهخاقانی صبرم دهد خدای که آن ناخدای ترس مست است و بی ملاحظه بیداد می کند ملا شانی (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر