«لغت نامه دهخدا»
[خُ شِ] (نف مرکب)خداشناس رَبّی رَبّانی (یادداشت بخط مؤلف) آنکه به خدای عارف و معتقد است کنایه از دیندار کنایه از مرد پرهیزکار : هیچ کاری ازین دو نامه برون نکند کافر و خدای شناسناصرخسرو نیست از هیچ مردمیم هراس بجز از مردم خدای شناسنظامی کافرین باد بر خدای شناسنظامی که روزگار از امامی خالی نبود که خدای را به او توان شناخت و بی معرفت او خداشناس نتوان بود (تاریخ جهانگشای جوینی).