خدو

«لغت نامه دهخدا»

[خُ / خَ] (اِ) تف آب دهن (از ناظم الاطباء) آب دهن را گویند که از اثر مزه چیزی بهم رسد (برهان قاطع) آب دهان که بهندی تهوک گویند (از آنندراج) خیو بزاق بساق بُصاق تفو خیوی (یادداشت بخط مؤلف) بفج (از حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی) : آن روی و ریش پرگه و پر بلغم و خدو همچون خبزدویی که کنی زیر پای پخچ لبیبی می بارد از دهانت خدو ایدون گویی که سر گشادند فوگان رالبیبی همان کز سگ زاهری دیدمی همی بینم از خیل و خلم و خدوعسجدی گر خدو را بر آسمان فکنم بی گمانم که بر چکاد آیدطاهرفیض از بد چرخ آسیاکردار خشک شد در دهان بنده خدوسوزنی سبک خدوی خود انداخت در دهانش و گفت بکردم ای پسر این گفت تو همه تسلیم سوزنی او خدو انداخت بر روی علی افتخار هر نبی و هر ولیمولوی او خدو انداخت بر رویی که ماه سجده آرد پیش او در سجده گاهمولوی چون خدو انداختی بر روی من نفس جنبید و تبه شد خوی منمولوی باز او آن عشرها با آن خدو می بچسبانید بر اطراف رومولوی تُفال؛ خدو انداختن است تُفل؛ خدو انداختن خشوع؛ خدوی لزج انداختن (از منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر