«لغت نامه دهخدا»
[خَ جَ] (اِخ) النویری، مکنی به ام الفضل وی دختر فقیه ابوالقاسم عبدالرحمن بن قاسم بن حسین بن عبدالله نویری و از محدثان اواسط قرن ششم هجری است که در مصر عمر می گذراند پدرش بسال 648 ه ق در جنگ دمیاط بدست فرنگان کشته شد و جدش قاسم معروف به جزولی بود و پدر قاسم را که حسین باشد ابن الحارثیه می گفتند و پدر حسین، یعنی عبدالله به ابن القرشیه نام آنها را برده و « ن و ر » اشتهار داشت این خاندان هم صاحب فضل و از رئیسان بودند و سیدمرتضی در تاج العروس در مادهء ( حسب حالی برای هر یک آورده است (از خیرات حسان ج 1 ص 116.