«لغت نامه دهخدا»
[خَ جَ] (اِخ) بنت الزبیربن العوام که مادرش اسماء دخت ابوبکر صدیق است از زنان معروف عرب بوده زبیربن بکار او را از جمله نام برد من (صاحب اصابه) می گویم: از آنچه طبرانی در ترجمهء حال مادر او « خدیجه الکبری » اولاد زبیربن العوام شمرد و او را ذکر کرده برمی آید که ولادت خدیجه قبل از احزاب بوده است و او ادراک زمان پیغمبر اسلام را به پنج سالگی یا بیشتر کرد طیرانی از طریق ابن لهیعه از ابوالاسود از جابربن عبدالله بن زبیر از اسماء دختر ابوبکر اخراج کرد که گفت: وقتی بود که من در سرزمینی بودم که پیغمبر اسلام آنرا اقطاع ابی سلمه کرده بود و زبیر نیز بدین وقت در ارض بنی نضیر بود بهمسایگی ما زنی یهودی میزیست روزی او گوسفندی کشت و آنرا پخت من بوی آن شنیدم و حالی بحالی شدم در این ایام، من خدیجه را حامله بودم چون بوی پخت را شنیدم، صبر نکردم بسوی منزل آن زن یهودی روان شدم و بر آن زن وارد گردیدم و از او آتش خواستم، به این گمان که او مرا از آن پختنی سهمی دهد چه مرا به آتش حاجتی نبود آن زن بمن آتش داد و من بخانه آمدم چون بوی پختنی را بازشنیدم و آنرا دیدم آتش را خاموش کردم و برای مرتبهء دوم به پیش زن یهودی آمده و التماس آتش کردم او بمن آتش داد و من بهمان ترتیب سابق عمل کردم و سپس برای مرتبهء سوم آمدم و بعد نشستم و شروع بگریستن نمودم و خدا را خواندم در این بین مرد آن زن یهودی آمد و بزن گفت: آیا بر شما کسی وارد شد زن گفت: بلی زن عربی وارد شد و آتش گرفت پس از آن، آن مرد گفت: من دیگر از این پخت تو نمی خورم تا تو از آن چیزی برای آن زن نفرستی آن زن قدحی از آن پخت برای من فرستاد و من از آن برگرفتم و شاید بتوانم که بگویم آن بهترین خوردنی بود که در عمر خود تناول کردم ابن سعد میگوید: اسماء برای زبیر پسرانی آورد که اسن آنها عبدالله بود و دخترانی آورد که بزرگترین آنها خدیجه الکبری بود (از الاصابه ( قسم 1 حرف خاء ص 62.