«لغت نامه دهخدا»
[خَ / خُ دَ] (اِ) کدبانوی خانه (نسخه ای از اسدی) (از برهان قاطع) (فرهنگ جهانگیری) (از شرفنامهء منیری) (صحاح الفرس) (از « صاحب » ناظم الاطباء) بانو بی بی خاتون خانم بیگم (یادداشت بخط مؤلف) صاحب آنندراج می گوید: اصل آن بمعنی مطلق است و تخصیص آن ببانو از مقام ناشی شده است : نکو گفت مزدور با آن خدیش مکن بد بکس گر نخواهی « خدا » و بخویشرودکی در ظاهر اگر برت نمایم درویش زینم چه زنی بطعنه هر دم صد نیش دارد هر کس بتا به اندازهء خویش در خانهء خود بنده و آزاد و خدیش ابومسلم نیشابوری (از المعجم فی معاییر اشعار العجم) مرحوم دهخدا می گوید: این رباعی را در لغت افزوده شده است چه میان بنده وآزاد، ثالثی نیست تا « و خدیش » نامه ها برای خدیش بمعنی کدبانو شاهد آرند، لکن بگمان من واو خدیش آن باشد و بتواند بنده و آزاد را جمع کند، یعنی معنی شعر این طور باشد: همه کس به اندازهء خود خدیش و آزاد و بنده دارد و از طرفی دیگر معنی کدبانو نیز در این شعر صریح نیست چه کدبانو نیز یا کنیز است یا حره و در هر صورت اگر شاهد خدیش بمعنی کدبانو همین رباعی باشد محتاج بتأیید است || پادشاه (برهان قاطع) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (انجمن آرای ناصری) خداوند( 1) که خدیوش نیز گویند (از شرفنامهء منیری ||) کدخدای (نسخه ای از اسدی) کدخدای بزرگ (برهان قاطع) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (انجمن آرای ناصری ||) خداوند خانه (برهان قاطع) (ناظم الاطباء) (آنندراج) ( 1) - در حاشیهء ساخته شده است « خدا » از کلمهء « خدیش » برهان قاطع آمده: کلمهء.