خردگوش

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (ص مرکب) آنکه گوش خرد و کوچک دارد (یادداشت بخط مؤلف) اَسْک (تاج المصادر بیهقی) اَصْ مَع اَقْنَف اَصَک حُذُنّه سُکاکه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر