«لغت نامه دهخدا»
[خِ قَ / قِ] (نف مرکب) صوفی که با خرقه بوجد و حال آید و بدست افشانی و پایکوبی مشغول شود : زند زردشت نغمه ساز بر او مغ چو پروانه خرقه باز بر اونظامی.