«لغت نامه دهخدا»
[خِ قَ / قِ دَ اَ تَ](مص مرکب) خرقه از تن خارج ساختن بجهت شدت وجد و حال : شاه فلک بین بصبح پرده برانداخته پیر خرد بین بمی خرقه درانداختهخاقانی || خرقه از تن بیرون آوردن : زاهد و راهب سوی من تاختند خرقه و زنار درانداختندنظامی|| معترف بگناه گشتن (شرفنامهء منیری ||) عاجز شدن و تسلیم کردن (از ناظم الاطباء) (شرفنامهء منیری) : از تو یکی پرده برانداختن وز دو جهان خرقه درانداختننظامی || از هستی مبرا گشتن || مجرد گردیدن و از خودی بیرون آمدن.