خرقه سوختن

«لغت نامه دهخدا»

[خِ قَ / قِ تَ] (مص مرکب) سوزاندن خرقه ظاهراً رسمی بوده صوفیان را که از فرط شوق یا بعلامت شکر خرقهء خود را می سوزاندند (یادداشت بخط مؤلف) - خرقه سوختن چشم؛ تمام خشک شدن چشم یا کاسه خشک شدن آن یا سپیدی آن خشک - ( شدن( 1) (یادداشت بخط مؤلف) : ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم خرقه از سر بدرآورد و بشکرانه بسوخت حافظ ( 1 مرحوم دهخدا در تتمیم این معنی می گویند: شاید در زبان و زمان حافظ سوختن چشم کنایه از کور شدن از بسیاری انتظار بوده است چون این بیت : سرم ز دست بشد چشم از انتظار بسوخت در آرزوی سر و چشم مجلس آرائی و یا این بیت : پری نهفته رخ و این است که مرا « ماجرا کم کن » دیو در کرشمهء حسن بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبیست لذا با این تعبیر معنی شعر بیش از این منتظر مگذار که مردم چشم من بشکر دیدار تو بر طبق رسم صوفیان خرقه را یعنی سپیدی خود را بسوزانید یعنی از کثرت انتظار خشک و کور شد و بدین ترتیب بیت زیر : ابروی یار در نظر و خرقه سوخته جامی بیاد گوشهء محراب می زدم باید « چشم » هم بمعنی « نظر » خوانده شود یعنی بدون واو و « ابروی یار در نظر خرقه سوخته » : بصورت.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر