«لغت نامه دهخدا»
[خِ قَ / قِ] (نف مرکب) صوفی که از کثرت وجد یا بجهت شکر خرقه سوزاند : گه آسوده در گوشه ای خرقه دوز گه آشفته در مجلسی خرقه سوز سعدی (بوستان).