خرگه

«لغت نامه دهخدا»

[خَ گَهْ] (اِ مرکب) مخفف خرگاه که جا و محل وسیع باشد (برهان قاطع) (از ناظم الاطباء ||) چادر خیمهء بزرگ مدور و سراپردهء بزرگ (از برهان قاطع) : منیژه بیامد گرفتش ببر گشاد از میانش کیانی کمر نشستنگه رود و می ساختند ز بیگانه خرگه بپرداختندفردوسی ندارم درنگ امشب آید ز کین مگر سوی افغان و خرگه زمینفردوسی همه دشت پر خرگه و خیمه گشت از انبوه آهو سراسیمه گشتفردوسی نه خیمه نه خرگه نه بار و بنه چنین چند باشد سپه گرسنهفردوسی مقاتوره از پیش خاقان برفت بیامد سوی خرگه خویش تفتفردوسی بنشین در بزم بر سریر به ایوان خرگه برتر زن از سرادق کیوانمنوچهری لاله سوی جویبار خرگه بیرون زده ست خیمهء آن سبزگون خرگه این آتشین منوچهری یکی چون خیمهء خاقان دوم چون خرگه خاتون سیم چون مجرهء قیصر چهارم قبهء کسری منوچهری هر کجا پویی ز مینا خرمنی است هر کجا پویی ز دیبا خرگهیمنوچهری روز باشد بخیمهء قاقم شب درآید بخرگه سنجابسوزنی چو بیرون خرگه نهی لاکعا لهم باشد آن لالکالالکا ؟ (از صحاح الفرس) هر هفت کرده پردگی زر بخرگه آر تا هفت پردهء خرد ما برافکندخاقانی یکی خرگه از شوشهء سرخ بید در آن خرگه افشانده خاک سپیدنظامی کین مه زرین که دراین خرگه است غول ره عشق خلیل اللَّه است نظامی بر خرگه من گذر کن از راه وز دور بمن نمود خرگاهنظامی حجاب دیدهء ادراک شد شعاع جمال بیا و خرگه خورشید را منور کنحافظ این چه خرگه چه تتق این چه خیامست اینجا چتر مه رایت خور ظل غمامست اینجا نظام قاری حصیر گفت بزیلو که نقش ماست کنون که ظل دولت خرگه فتاده بر سر ما نظام قاری || آلاچیق بزرگ || چادر مدور بزرگ (ناظم الاطباء ||) خرمن ماه هاله (یادداشت بخط مؤلف).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر