«لغت نامه دهخدا»
[خُ کَ دَ] (مص مرکب)بیرون آمدن بر بجنگ و خلاف برخاستن برآغالیدن شورش کردن بضد کسی برخاستن : عمر بن عبدالعزیز که خروج کرد و منصوره بگرفت از این شهر بود (حدود العالم) و حدیث این لشکرها خود بدان جای رسید که ایشان بر یکدیگر خروج کنند که او پادشاهی به سهم کرده بر پسران خویش و الملوک غیور (تاریخ سیستان) پس یکی خروج کرد نام او شهربراز و ملک بگرفت اما بقائی نکرد (فارسنامهء ابن بلخی ص 24 ) نامه ای آورد از ابوالعباس امیر طبرستان نامه برخواند نوشته بود که حسین بن علا خروج کرده و بیشتر از ولایت گرگان و طبرستان گرفت (تاریخ بخارای نرشخی).