خروچ

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (اِ) خروس (برهان قاطع) (شرفنامهء منیری) (آنندراج) (ناظم الاطباء) خرو : سگالندهء جنگ مانند قوچ تبر برده بر سر چو تاج خروچ رودکی (از حاشیهء برهان قاطع).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر