خره

«لغت نامه دهخدا»

[خَ رُهْ] (اِ) نور باشد مطلقاً اعم از پرتو چراغ و آتش و آفتاب چنانچه گویند( 1) خره نوریست از الله تعالی که فایز میشود بر خلق و بدان نور خلایق ریاست بعضی بر بعضی کنند و بعضی بوسیلهء آن نور قادر شوند بر صنعتها و حرفتها و از این نور آنچه خاص باشد بپادشاهان بزرگ و عادل فایز گردد و آنرا کیاخره گویند (از برهان قاطع) خُره خُرّه : خره از رویشان افزونتر آمد تو گویی کآفتاب آنجا برآمد ؟ (از فرهنگ جهانگیری ||) حصه و بخش، چه حکمای فُرس مُلک فارس را به پنج حصه قسمت کرده اند و هر حصه را نامی نهاده اند: اول خرهء اردشیر، دویم خرهء استخر، سیم خرهء داراب، چهارم خرهء شاپور، پنجم خرهء قباد (از برهان قاطع) خُره خُرّه - خرهء آب؛ حصهء آب بخش آب (ناظم الاطباء) ( 1) - گوینده علامهء دوانی است در شرح هیاکل نور (از فرهنگ جهانگیری).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر