خس شیشه

«لغت نامه دهخدا»

[خَ سِ شی شَ / شِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) خسی که در سبد بر اطراف اوساط شیشه ها گذارند تا با هم خورده شکسته نشوند (آنندراج)( 1) خس و پنبه و خرده کاه که بین شیشه یا ظرفهای چینی گذارند که در صورت برخورد شیشه بهم یا ظرفهای چینی بهم شکسته نشوند : خس شیشه ات گر مصلا شدی ثواب نمازت دو بالا شدی ملاطغرا (از آنندراج) ( 1) - ظاهراً از اصطلاحات فارسی زبانان هند است امیرخسرو دهلوی را نیز در این زمینه بیت زیر است: شیشهء قرابه برآورد شور وز خس خود چشم بدان کرد کور.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر