خشاو

«لغت نامه دهخدا»

[خِ] (اِمص) پیرایش بستان و باغ و کشت زار از علفهای خودرو و هرزه و سنگ و خس و خاشاک آنها را برداشتن خشاوه (ناظم الاطباء ||) پیرایش درخت از شاخه های زیادتی (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر