«لغت نامه دهخدا»
[خِ زَ دَ] (مص مرکب) پارهء گل در قالب خشت زنی قرار دادن وبشکل قالب در آوردن و در آفتاب گذاردن تا خشک شود و برای ساختن بنا بکار آید خشت ساختن خشت مالیدن خشت مالی کردن تلبین (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب) : لاف از سخن چو در توان زد آن خشت بود که پرتوان زدنظامی پیرهن خود ز گیا بافتی خشت زدی روزی از آن یافتینظامی بوفای تو که گر خشت زنند از گل من همچنان در دل من مهر و وفای تو بود سعدی (بدایع) - خشت در دریا زدن؛ کار بیحاصل کردن، کار بی فایده کردن : نیکخواهانم نصیحت می کنند خشت در دریا زدن بی حاصل است || خشت انداختن خشت (اسلحه ای است) بطرف زدن.