«لغت نامه دهخدا»
[اِ وِ وا / اِ وِوْ وا] (ع مص) حوی. احویواء. سیاه مائل بسبزی و سرخ و مایل بسیاهی گردیدن. - احوواء ارض؛ سبز شدن زمین.
