اخترگرای

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ گَ / گِ] (نف مرکب)اخترگر. منجم :
چه زو ایستاده چه رفته ز جای
بدیدی بچشم سر اخترگرای.فردوسی.
ستاره شمر مرد اخترگرای
چنین زد ترا زاختر نیک رای.فردوسی.