اخیب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از خَیبت. خائب تر. نومیدتر.
-امثال: اخیبُ من حُنین.
اخیب من قابض علی الماء.
رجوع به مجمع الامثال میدانی شود.