اخی ترک

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تُ] (اِخ) محمد بن حسن پدر ابوالفضائل حسام الدین حسن بن محمد بن حسن المعروف بابن اخی ترک(1) مرید جلال الدین مولوی و مشوق او در نظم مثنوی. ظاهراً اخی ترک از فتیان(2) و از نژاد یزدان یار ارموی متوفی بسال 333 ه . ق. است (مقبرهء یزدان یار اکنون در ارومیه مشهور است). و در مقدمهء دفتر اول مثنوی در حق حسام الدین آمده است: و هو الشیخ، قدوه العارفین امام الهدی و الیقین، مغیث الوری امین القلوب والنهی، ودیعه الله بین خلیقته و صفوته فی بریته و وصایاه لنبیه و خبایاه عند صفیه، مفتاح خزائن العرش امین کنوزالفرش، ابوالفضائل حسام الحق و الدین حسن بن محمد بن حسن المعروف بابن اخی ترک، ابویزید الوقت، جنیدالزمان صدیق ابن الصدیق رضی الله عنه و عنهم الارموی الاصل المنتسب الی الشیخ المکرم بما قال: امسیت کردیاً و اصبحت عربیاً، قدس الله روحه و ارواح اخلافه فنعم السلف و نعم الخلف.
(1) - رجوع به مقدّمهء دفتر اوّل مثنوی شود.
(2) - رجوع به مناقب احمد افلاکی شود.