استنکار

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ] (ع مص) ناشناختن. (منتهی الارب) (زوزنی). || دریافتن خواستن امری را که نمیشناسی آنرا. (منتهی الارب). || انکار کردن.
- یاء استنکار؛ یایی که دال بر نکره است: مردی دیدم.