هشیارسر

«لغت نامه دهخدا»

[هُشْ سَ] (ص مرکب) هوشیار. هوشیاردل. هوشمند :
بدو گفت ای پور هشیارسر
برافراخته سر ز بسیار سر.فردوسی.
گفت عیسی را یکی هشیارسر
چیست در هستی ز جمله صعب تر؟مولوی.