«لغت نامه دهخدا»
[هَفْ فا فَ] (ع ص) ریح هفافه؛ باد خوش و آرمیده. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || و نیز بادی که در وزیدن شتابان بود. (از اقرب الموارد). || عین هفافه؛ چشم درخشان تیزنظر. (منتهی الارب).