«لغت نامه دهخدا»
[هَ] (ع اِ) گولی بسیار. (منتهی الارب). حمق وافر. (اقرب الموارد). || زمین هموار نشیب. (منتهی الارب). زمین مطمئن. (اقرب الموارد). || باران زودبارنده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || باران در زمین. (اقرب الموارد). || (مص) از سبکی پریدن. (منتهی الارب). پریدن از سبکی و فرودآمدن و به زمین خوردن و خرد شدن. (از اقرب الموارد). || سخن بسیار و بی اندیشه گفتن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به هُفات شود.