«لغت نامه دهخدا»
[هِ لِکْ کُ هِ لِک ک / لِ](ق مرکب) در تداول کنایه از کندی و سستی در کار است، یا کنایه از راه رفتن به سنگینی و کندی، چنانکه گویند: هلک و هلک آمد.
