هم دکان

«لغت نامه دهخدا»

[هَ دُکْ کا] (ص مرکب) دو تن که در یک دکان کسب کنند. شریک. همکار. || به کنایه، نزدیک و دوست صمیم :
روز و شب هم سرای و هم دکان
در دکان مرد و در سرای زنی.
(هزلیات منسوب به سعدی).