هم گروهه

«لغت نامه دهخدا»

[هَ گُ هَ / هِ] (ص مرکب، ق مرکب) هم گروه. متفق. متحد :
همه همگروهه به راه آمدند
سوی انجمن گاه شاه آمدند.نظامی.