هم گوشه

«لغت نامه دهخدا»

[هَ شَ / شِ] (ص مرکب)هم جنس و همسایه. (برهان) :
بپرسیدش از دوستان کهن
که بودند هم گوشه و هم سخن.فردوسی.
گاهی به نشیبی شده همگوشهء ماهی
گاهی به فرازی شده برتر ز دوپیکر.
ناصرخسرو.
مگر نه مقرند دیوانْت یکسر
که تو خر نه همگوشهء بومعینی.ناصرخسرو.
جز عرصهء بزم گهرآگین تو گردون
همگوشه کجا یافت ره کاهکشان را؟انوری.