هنربخش

«لغت نامه دهخدا»

[هُ نَ بَ] (نف مرکب) آنکه هنر نماید و به دیگران هنر آموزد :
کو آنکه سخندان مهین بود به حکمت
کو آنکه هنربخش بهین بود به آداب.
خاقانی.