اشداخ

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِخ) وادیی است به عقیق مدینه. (منتهی الارب). محلی است به عقیق مدینه. (مراصد الاطلاع). و یاقوت آرد: ابووجزه. سعدی گوید:
تأبد القاع من ذی العش فالبیدُ
فتغلمان فاشداخ فعبود.(معجم البلدان).