اشربه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رِ بَ] (ع اِ) جِ شراب، بمعنی هرچه از مایعات نوشیده شود یعنی محتاج به جویدن نباشد، خواه حرام باشد و خواه حلال و فقیهان آنرا به آشامیدنیهائی که به اجماع یا برحسب اختلاف حرام شده است، اختصاص داده اند. (از اقرب الموارد) (از تعریفات جرجانی). جِ شراب که بمعنی مطلق هرچیز رقیق است از جنس خوردنی و آشامیدنی مثل آب و شیر و خمر و شهد و غیره. (غیاث اللغات) (آنندراج). آشامیدنیها که در آن شکر کنند. (بحر الجواهر). شرابها و شربتها. و در فقه در باب اطعمه و اشربه، مایعات حرام بر پنج گونه است: 1 - شراب و هر مسکری. 2 - خون جهنده از رگ حیوان و خون جانوران ناپاک. 3 - هر مایعی که در آن نجاستی داخل شود. 4 - اعیان نجس مانند بول حیوانات حرام گوشت. 5 - شیر حیوانات حرام گوشت. رجوع به شرایع ص 236 شود.