اشغوله

«لغت نامه دهخدا»

[اُ لَ] (ع اِ) کاروبار. (منتهی الارب). مشغله. آنچه انسان را مشغول دارد. (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط). || آنچه بازدارد از کاری. (منتهی الارب).(1)
(1) - این معنی در دیگر متون لغت نیست.